Voorwoord

in Doorfietsen (Marc Peeters, 2012)

Op de ochtend na de finish van de Vuelta 2009 loop ik licht slingerend met mijn rossonero aan de hand door het centrum van Venlo. De avond tevoren hebben mijn fiets en ik in de Spiegelzaal opgetreden in het voorprogramma van Wilfried de Jong. Ik las voor uit mijn boek De Nieuwe Fiets. Het was mooi, het werd laat.

Mijn roodzwarte Italiaanse Cucchietti werd door Marc Peeters in zijn bespreking van mijn boek voor het blad De Wereldfietser met veel liefde besproken. Hij was de eerste die de ziel van het boek en de ziel van de fiets haarscherp met elkaar combineerde. Verderop in dit boek is zijn relaas te lezen.

Terug naar die ochtend in Venlo. Ik passeerde een man met in zijn hand een witte plastic tas. Ik keek opzij en herkende de wereldfietser Peeters, die ik niet lang tevoren had leren kennen.

We voerden een kort gesprek en hij bekeek met aandacht mijn geliefde fiets. Ik dacht bij het afscheid dat ik hem nooit meer zou zien, maar op allerlei beurzen van wereldfietsers en gewone pedalanten troffen we elkaar. Zijn stukken kruisten ook steeds vaker mijn fietspaden. Ik stelde ze op prijs, want hij schrijft zonder opsmuk, origineel en zuiver.

Daarom ben ik blij dat dit boek is verschenen met een mooie doorsnee van zijn oeuvre. Een boek dat mij zoveel deugd doet omdat het wars is van eigendunk en een grote variëteit aan onderwerpen en stijlen biedt. Heerlijk boek, nooit vervelend en met lekker veel Italiaans staal in de genen. Voor fietsers en voor hen die dat willen worden.

Het fijne is dat er een goede tred in het boek zit. Reisverhalen, maar ook interviews en beschouwingen. Prachtig stuk over Robert Louis Stevenson afgewisseld met een interview met Kristien Hemmerechts. En voor een lijstjesfetisjist het heerlijkste van al: de Top 10 van Italiaanse cols.

Met op 8 de Colle del Nivolet, de berg die ik zó graag op wilde tijdens mijn eenzame tocht van Vilar San Costanzo naar Amsterdam. Maar die gesloten was door sneeuwval.

En op 6 de Gavia, een berg die ik van beide kanten ken en die me zo dierbaar is. Heerlijk om te lezen hoe een ander dat beschrijft. En de terechte nummer 1, de Stelvio. De beul op wie je niet boos kan worden.

Ik wens de lezer een aantal genotvolle uren toe met dit boek van een Wereldfietser. En vanwege de Italiaanse connectie die we hebben, sluit ik af met de woorden waarmee ik zelf op pad werd gestuurd door mijn Italiaanse hospita: PEDALA!

Dirk Jan Roeleven,

schrijver De Nieuwe Fiets / programmamaker Andere Tijden Sport