2 november

Voor vandaag heeft Jacob Zuurbier zijn museum wat eerder geopend. Het is dan ook een speciale dag waarop hij meer bezoekers dan normaal verwacht.

Nog voordat de deur van het slot gaat, hoort hij de geluiden van wachtende mensen buiten voor de deur al aanzwellen. Hopelijk past het volk allemaal in zijn huis, anders zal hij wat moeten improviseren.
Met een glimlach opent hij de deur. “Goedemorgen iedereen.” De deur klemt hij onderaan vast op de vloer. Hij reikt naar het kistje met wisselgeld bovenop de Friesche staartklok in de gang.
De eerste mensen schuifelen naar binnen. “U kunt daar uw jas ophangen, Wandelstokken kunt u in die bak doen”.
Gelukkig geen scootmobiel vandaag, die mensen moet hij teleurstellen.
“Ik hoop dat u kunt passen”, zegt Jacob, wijzend op het lijstje met tarieven.
Nadat hij de kaartjes heeft uitgedeeld, geeft hij wat uitleg over wat er boven te zien is. “U zult vanzelf aantreffen wat van uw gading is.”

Geheel in de sfeer van het onderwerp heeft Zuurbier de vloer met herfstbladen bedekt. De frames van alle vitrines zijn zwart. Op de achtergrond heeft hij het Requiem van Mozart opgezet.
Jacob loopt zelf altijd wat mee. In de hoop wat interessants van de gasten te vernemen.
“Mijn betovergrootvader heeft er nog gebruik van gemaakt”. Jacob probeert dan uit te vissen of er nog iets los te weken valt, iets bruikbaars ter toelichting in deze toonzaal.
“Ik lees er elke dag nog in”, zegt iemand anders. “Echt jammer dat het uitgestorven is. Maar fijn dat u dit museum heeft opgezet.” Jacob bloost wat.
“Bent u deze ook machtig”, vraagt een man in een lange loden jas aan Zuurbier, zijn hoed heeft ie niet afgezet.
“Ik ben altijd taalvaardig geweest. Maar kan natuurlijk niet alles beheersen.”
Een dame die later binnengekomen is, spreekt Jacob meteen aan, als zou wat ze gaat vertellen een gratis toegang kunnen bieden “Ik bid nog elke dag in het Latijn. En op zo’n dag als vandaag wil ik die gelegenheid speciaal herdenken.”
“Dan raad ik u aan om die hoek goed te bekijken. Dat daar is echt oud, net na de boekdrukuitvinding verschenen.”
“Dat was ook de belangrijkste taal toen.” Het vrouwtje buigt zich wat voorover, om Jacob iets toe te vertrouwen: “Konden we het maar weer in leven brengen, vindt u ook niet?”
Jacob zet een verontschuldigende glimlach op: “Ach het is net als in de natuur, dingen gaan dood, en andere worden geboren.”
“Meneer Zuurbier, U bedoelt toch niet die moderne jongerentaal, met sms, of hoe heet dat?”
Jacob haalt zijn glimlach weer van stal: “Sms is alweer uit, of moet ik zeggen dood, whatsappen doet men tegenwoordig.”
“Ja, uw taalvaardigheid kent natuurlijk geen grenzen.”

Het koppel dat net binnen is, de man met een tweed jasje, de vrouw ietsje kleiner, gevoerde laarsjes, en met een duifkleurig kapsel, staat geconcentreerd te turen naar een wandkast. Ze geeft hem een zachte por, en lijkt hem toe willen vertrouwen: “zie je dat Wim. In die tijd schreven ze op perkament.”
“Ik denk dat het papyrus is, maar dat geeft niet”, en hun beider blikken raken elkaar, in de weerkaatsing via het glas, zonder elkaar aan te kijken.

“Ik zoek iets van het Oudpruisisch,” klinkt het achter Zuurbiers rug. Als die zich heeft omgedraaid spreekt een rijzige gestalte hem rechtstreeks aan: “ligt dat ook hier ergens?”
“Nee, het Oudgrieks heb ik wel uitgebreid. Wat relikwieën kunnen opsporen bij mijn laatste reis door de Peloponnesos.”
“Jammer, ik heb laatst ontdekt dat mijn stamboom in die bakermat geworteld is.”
Linksachter knielt de oudere man die hij eerder sprak, de hoed devoot voor zijn borst houdend voor een vitrine. “Zonder dit was ik er nooit achtergekomen waar ik van afstam.”
Zuurbier glundert. Hij pendelt tussen publiek en nieuw bezoek. Om 5 uur laat hij de laatste persoon binnen: “mag ik alsnog de laatste eer bewijzen aan het Sanskriet?”
Jacob Zuurbier zijgt neer op de stoel naast de staartklok. De man met de hoge hoed loopt voorbij, en doet zijn hoed met een parmantige beweging af: “prachtig, dat u dit allemaal leven inblaast.” Zuurbier knikkebolt wat en prevelt: “Nihil semper floret.”

Marc Peeters
November 2017