IJsheiligen

"We kunnen de slaapzakken ook aan elkaar ritsen."

Jack Fransen is niet de moeilijkste mens die we kennen op deze wereld. Als zijn gezelschap voorstelde om nog een rondje te doen, knikte Jack meteen, of het nu ging om een rondje in de kroeg of een rondje op de fiets.

Jack had Karolina ontmoet op de boot naar Malmö, toen The Bridge er nog niet was. Of het nu toeval was of niet, de boot was net uit de haven vertrokken, en beiden hingen naast elkaar over de reling te turen naar de einder, toen Karolina plotsklaps opmerkte: 'Meeuwen volgen een vissersboot omdat ze denken dat ze sardientjes zullen krijgen'.1)  En prompt keek ze Jack aan, triomfantelijk. Jack glimlachte terug, en was verkocht.

Jack was op weg naar het hoge noorden van Zweden. Hij hield van lange schelle zomeravonden, alsof de dag een middelvinger opstak naar de eclips van zon en maan. Het noorderlicht was een toetje.
Karolina ging hem vergezellen. Zij kende het gebied op haar duimpje, geboren en getogen in het land van de duizenden meren. Dankzij Karolina leerde Jack de extremen in weer en klimaat kennen. Wat waren die Hollanders in onze moerasdelta toch een watjes! Karolina was een buitenmens, altijd op zoek naar de luimen van de natuur. En stilte, als Jack iets wilde zeggen, legde ze slechts haar wijsvinger op haar mond. Jack begreep het ten langen leste, praten doen we thuis, als de vuurbedden van de houtblokken wild opflakkerden, de stola's hun werk gedaan hebben, de fles sterke drank half leeg is, en de benen uitgestrekt reiken naar de warme gloed van het haardvuur, alwaar de verhalen geschreven in de sneeuw langzaam maar zeker verdampten.

Jack Fransen werd een outdoor-mens, zo eentje die kan figureren in een spot van Bever. Aan de hand van Karolina leerde hij de elementen herontdekken. Bij een volgende gelegenheid deden ze trekkings door de toendra's zonder iemand tegen te komen. 'Vertrouw mij', was het enige dat Karolina hem toefluisterde. Of de wind nu gierde door de naden van hun bivaktentje, of de zon brandde op hun onbedekte gelaat, of hun bergschoenen wegzakten in de zompige venen, of enkel zwermen muggen hun reis escorteerden, het voelde als een ' thuis komen'. 's Avonds raakten de vlammen in de vuurkorf vervlecht als waren het innige armen.

Terug in Nederland moest hij weer aarden. De mensen met hun hotsen en hun botsen. Elkaar kruisend zonder ontmoeting. Met Karolina hield hij contact via skype. Ze stak hem de ogen uit met haar filmpjes, als ze weer eens op een ijsschots zat, of een rendier van dichtbij in beeld nam.
Jack klonk zich geestelijk vast aan haar, maar ja dat lichamelijke dan? Karolina wilde ook wel, maar die beschikte over meer zelfredzaamheid. Zweedse genen, zei Jack dan wel eens kietelend. Hij moest een list verzinnen.

Hij deed haar een voorstel. "Kom eens naar hier, wij hebben ook natuur." Karolina proestte het uit. "Nederland, het meest dichtbevolkte landje ter wereld". Uiteindelijk ging ze overstag, altijd in voor een avontuurtje.

Toen Karolina begin mei arriveerde op Schiphol voelde Jack Fransen meteen dat hij een oorlog te winnen had. Tranen biggelden op haar wangen. Ze greep zich vast aan zijn klamme lijf. "Weg hier", het enige wat ze zei.

Gelukkig woonde Jack in het oosten van het land. Een deel waar de natuur door de kieren van bebouwing, mensen en steden nog kon ademen. Jack had de regie genomen, hij voelde zich als een verkoper van zijn heimat. Hoe kon hij haar verleiden?

Ze gingen kamperen, op een nivon-camping. Primitiever kon het hier niet. De dagen daarvoor hadden de herauten van de zomer hun boodschap al verkondigd, zo leek het. Zanglijsters kwinkeleerden, de sleedoorn in volle bloei, zelfs Karolina scheen verrukt. Er kon niets verkeerd gaan.

Die nacht leek het alsof hij op een polaire expeditie op Nova Zembla was. Het tentdoek bood alleen beschutting tegen voyeurs. Karolina snurkte door, ze voelde zich veilig als een vis onder een ijsvloer.
Eén tikje was voldoende om haar weer in het land der levenden te brengen. Karolina had het antwoord al klaar. "We kunnen de slaapzakken ook aan elkaar ritsen."

Jack Fransen zag zijn kans schoon. Hij liet zich niet pramen2)

 

Marc Peeters
Mei 2018

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

1) Uitspraak is van Eric Cantona. Met dank aan hem.

2) Pramen is een Zuid-Nederlands werkwoord en betekent aansporen of aanporren. ‘Zich niet laten pramen’ ‘kan vertaald worden met: zonder aanmoediging iets doen. Bijvoorbeeld: “Alberto Contador liet zich niet pramen om in de aanval te gaan: hij opende de koers al vroeg.”