Knipengel

Een sansevieria op de vensterbank, een koffiezetapparaat op een salontafeltje in de hoek, een volgepeukte asbak midden op tafel, een planbord tegen de wand. Daarnaast een white-board met daarop bij de datum van vandaag met rood geschreven: Knikengel.
"Ok mensen, we gaan beginnen", roept een barse stem. "iPhones uit ja", en hij kijkt strak naar een papiertje voor zijn neus. Een papiertje waar niets op staat.
Twee mannen druppelen de ruimte te elfder ure nog binnen. Van achter de doorzichtige wand worden nog wat morse-achtige tekens doorgeseind. Zoals een denkbeeldige hoorn tegen het oor, of een hand die uitbeeldt dat er iets geschreven wordt. Een terugknik ter geruststelling, devoot als een engel.

"Voor vandaag, gaan we het hebben over de knipengel."
"Knikengel Albert."
"Ok knipengel, wie of wat is dat?"
Bart (vergrijst ringbaardje, wenkbrauwen gelijk schoenborstels) steekt z'n hand op, en buigt zich voorover om de tekst op zijn laptop beter te kunnen lezen. "Ik heb wat research gedaan. Een knikengel is een offerblok in de vorm van een engel. Heeft een scharnierend hoofd. Indien men een muntje in dit offerblok werpt, wordt door een mechaniekje het hoofd in een ja-knikkende beweging gebracht, waardoor het lijkt alsof de engel de gever vriendelijk toeknikt.
Met name de rooms-katholieke missie bedient zich van knikengelen, die ook in de vorm van een negerjongetje of iets dergelijks kunnen zijn, om met name kinderen tot een gift te verlokken. Dank wikipedia", en hij klapt het apparaat dicht.
"Hier nog een foto, zodat iedereen weet waar we het over hebben."

"Allright", zegt Albert, "over de knikengel, voor wie het niet kent, lijkt me iets voor een voice-over: Maar waarom dit idee, die knipengel? Doet me denken aan dat ding in de Efteling. Papier hier. "
"Geen ridiculisatie aub, dan worden we sowieso wegbezuinigd. En het is knikengel!"
"Ok Chris, je standpunt is helder. Hoe komen we aan dit idee?"
"Ik zit in een schrijfklupje, en daar kwam het ter sprake", merkt Dirk op. Zijn vinger lijkt, om aandacht te trekken, vast te hangen aan een touwtje. Het ribfluwelen colbertje schuift gedienstig mee omhoog.
"Curieus, curieus."
Albert kucht, en kijkt weer op zijn nog steeds lege papier. Ferm richt hij zich dan ineens weer op.
"OK, we zetten deze uitleg in de voice-over, of andere voorstellen? Ja, Chris?"
Chris trekt zijn broekriem wat op. Bretels bollen op over zijn buik. De kleur van zijn vingerkoten verraadt een rookverslaving.
"Wat is de relevantie? Je kunt dit niet zomaar de ether inslingeren."
"Juist, het woord aan de eindredactie. Eduard, floor is yours."
Eduard goochelt wat met zijn parkerpen, balanceertrucjes met zijn vingers die hij vaker pleegt te verrichten. Zijn neusgaten ontluiken als zijn mond opengaat synchroon in vol ornaat. .
"In deze tijden van secularisering leek het mij aardig om iets van de rituelen en symbolen uit een vervlogen tijd naar boven te halen. Bovendien naderen we de passieweek."
"Vervlogen tijd?", bromt Chris. "Tot nadere orde zitten we hier bij de KRO/NCRV. Een omroep die met passie een boodschap uitzendt, waar wij van profiteren."
"Wiens brood men eet?" Eduard buigt zich voorover om zijn buurman aan te kijken. Stoelen schuiven krassend en piepend over de stenen vloer. Besmuikt gelachen wordt er ook.
"Jullie drijven de spot, alles voor de beëlzebub van de kijkcijfers." Een diepe snuif van Chris.
"Stop! Laten we eerst de invulling bespreken. De aanvliegroute. Wie?"
"Frits heeft al contacten gelegd". Eduard wijst naar links.
"Frits, briefing!" Albert schenkt zichzelf nog een koffie in.
Ed slikt eens, en trapt af. "Ik heb contact met ene Peeters uit Venlo. Inmiddels op leeftijd. Ging vroeger met tegenzin naar de katholieke kerk aldaar. Kan zich niet herinneren dat daar een knikengel stond. Wil graag meewerken. Ik kan me een take voorstellen waarin de camera hem volgt van het ouderlijke huis richting die kerk."
Chris slaat met de hand op tafel. "Dit is van de zotte. Denk je dat onze bestuurders dit accepteren. Eerst had je al dat ideetje met 'een snelcursus religie' en nu deze klucht. Jij Albert, wat heb je nu weer in je bol?" Ostentatief snuift hij door het ene neusgat, het andere met de wijsvinger dichthoudend.
"Haha, die is goed", krijgt Chris een kameraadschappelijke klap op de schouder van Bart.
"Weg jij, jij hielenlikker."
"Mag ik mijn verhaal afmaken? Op de vraag 'waarom die Peeters?""
"Ga je gang", Albert veegt wat zweet van zijn voorhoofd. Hij staat op om een raam open te zetten.
"Wat ik begrijp is ie tegenwoordig wel in voor spirituele zaken, rituelen en zo".
"Goed, doen we."
"Hoho, spreekt hier Mister Democracy?", interrumpeert Chris. "Jij regeert als een pasja." Het gegrom en gemompel niet van de lucht. De kleur op het gezicht die van een reddingsboei. "Je verloochent ons imago Albert, religie als mikpunt van spot, je zult branden in hel."
"Ik kan ook nog toevoegen dat hij een lokale bekendheid als schrijver schijnt te hebben."
"Peeters, Peeters, zegt me niks, maar het zijn er ook zoveel."
Het lege papiertje voor zijn neus is inmiddels een kwartslag gedraaid.
"Het lijkt me een mooie illustratie. Over hoe we tegenwoordig omgaan met symboliek, aflaten, offerandes en zo."
"Die KRO-bestuurders houden niet van een lolletje."
Het is een broedplaats, maar in plaats van ideeën broeit er iets anders. Van de vergadertafel stijgen onwelriekende geuren op, opborrelend vanonder een zompig moeras. Onuitgesproken sentimenten die hebben liggen gisten. Op de oevers zitten struisvogels. De lucht ademt achterdocht, soms condenseert er een vieze stinkende rottende plek op tafel.

"Wat doen we met die kerk?"
"Ik heb contact met de pastoor, zegt Frits. "En die wil wel meewerken. Denkt natuurlijk zo ook wat bekendheid aan zijn parochie te kunnen geven. Kunnen wel wat klantenbinding gebruiken lijkt me."
Even stilte, om te wachten op een - als goedkeuring bedoeld - neerdalende engel.
"We kunnen er wat archiefbeelden doorheen monteren. Ik ben op een FaceBook site gestuit: Venlo wie ut vruuger waas, als ik dat goed uitspreek.
Ik zie daar ook wat oude foto's van de Heilig Hart kerk."
"Good job Frits."
Albert noteert wat op zijn papiertje, een kringel of iets dergelijks.
"OK, ik geef jullie een blok van 10 minuten. Over een paar uur wil ik een draaiboek zien. En een script, dat die Peeters geen gekke dingen zegt. Schrijvers van tegenwoordig halen zich veel in de bol. Bart jij regelt de camera. En boek voor vanavond vast de montagekamer. Aan de slag.
Oh, en vergeet niet, geef Peeters een boekenbon."
"At your service!"

Een klap, twee stukken hout op elkaar. "Cut!", galmt het. Een man met kek brilletje en gilletje over een smetteloos witte blouse verschijnt. Zonneklep voor de show, een koffiebeker achteloos in de prullenbak mikkend. "Doen we nog een keer. Chris, ik wil dat je meer je verontwaardiging laat zien." Dat laatste woord spreekt hij uit alsof hij het haat. "Dus niet alleen als je praat. Het zit in je vezels verdomme. Meer misbaar, smijt met stoelen, stampvoetend briesend wegbenen. Dát is waar het publiek van smult. En, laat je vermolmde accent beter horen." De man wendt zich blik af naar achteren. Daar staat een vrouw met een soort schilderspalet in haar handen. "Sonja, maak die neus wat rooier, zet anders een neutje op tafel."
De man marcheert door de hal hand en gebaar meesjouwend. "Laat het zien, verdomme. Jij Albert, bent de baas, moet je niet onderuitgezakt gaan zitten. Directiever man, l'état c'est moi ja? Of Marlon Brando.
"Ok opnieuw, regie klaar, Gabriel? Take two!
En dat met die knipengel, leuk voor één keer. Knippen we eruit."

Marc Peeters
Januari 2018